NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Terrace House to program o szóstce nieznajomych pod jednym dachem
i relacjach między nimi.
Przygotowaliśmy dla nich tylko piękny dom i auta.
- Nie mamy scenariusza. - Tak.
W tym tygodniu znów gościmy aktorkę Mei Nagano.
- Wspaniale! - Dzięki za zaproszenie.
Czemu jesteś tu po raz trzeci, Mei?
- Wciąż myślę o Szefie. - O to chodzi?
Nie winię cię.
Dawno nie było w programie takiej gwiazdy.
Mimo że minął już tydzień od ostatniego odcinka,
Szef ciągle chodzi ci po głowie.
- Nowi uczestnicy są ciekawi. - Nareszcie się pojawili.
Mamy 24-letnią Yume Yoshidę.
Jej przybycie odkryło prawdziwą naturę Szefa.
- Prawda. - Ma moc.
Pracuję w firmie IT i dorabiam jako modelka.
- Praca biurowa i rozrywka? - Tak jest.
- Przeurocza! - Yume jest słodka.
Ma świetną figurę i śliczną twarz.
- Racja. - Niezwykłe ciało.
Dostał mniej uwagi z powodu iskry między Szefem i Yume,
ale powitaliśmy też przystojniaka.
Jestem studentem.
Uczę się i pozuję.
- Przystojniak. - Tak!
Jest cichy, ale ma świetne rysy twarzy.
Zjedzenie sałatki zajmuje mu pewnie sporo czasu.
- Ma 185 cm wzrostu. - Co?
- Jest bardzo wysoki. - Aż tyle?
- Chcę się z nim zmierzyć. - Ja też.
Potem doszło do sytuacji z Szefem.
Zgadza się.
Nazwaliśmy to „incydentem z piwem”.
Toshiyuki czekał na przyjście Yume...
- Nazywasz go Toshiyuki? - Tak po imieniu?
- Toshiyuki, co? - A nie Szef?
Niech Torichan nazywa go po imieniu.
Toshiyuki czaił się na Yume.
- Klasyczna przyczajka. - Ustawił to.
Spojrzenie, jakie jej rzucił, gdy wróciła było mocne.
- Niepokojące. - Ale tym spojrzeniem
skradł serce Meichan, co nie?
Dlatego chciałaś go zobaczyć?
- Zgadza się. - Jest porywające.
- Wezmę łyka. - Jasne.
Przyjechałam około 15.00.
Ale musiałam od razu wyjść na nagranie.
- Zszokował mnie. - Niesamowite.
Niepokojące, że od początku chciał dzielić się z nią butelką.
Zawodowy manipulator.
Czy to nie było molestowanie?
Jeśli będzie szansa, spróbuję.
Przyprę ją do muru i zrobię jej kabedon.
„Dokąd się wybierasz?”
„Pójdziesz tam ze mną, nie?”
- I gotowe. - Nieważne, dokąd.
Ma stare metody podrywu.
- Tak. - Mówił, że chce użyć
kabedon do zalotów.
- Tak. - Chciałabym to zobaczyć.
- Oby to zrobił. - Byłoby super.
Pasuje ci na partnera?
Jasne. Wielu mnie interesuje.
Możliwe, że Yume da się uwieść
władczej taktyce Szefa.
Chyba nie rozumie znaczenia incydentu z piwem.
Musi inaczej na to patrzeć.
Nie wie, że na nią czekał.
Myśli, że po prostu tam był.
Chce, by ktoś sprawiał dobre wrażenie,
a on wydał się jej bardzo miły.
- Wypadł dobrze w jej oczach. - Tak.
To idealny kąsek dla Szefa, więc pójdzie na całego.
- Pokaże agresywną stronę. - Ciekawie.
35. TYDZIEŃ
PRZYCZAJONY POTWÓR
GODZINA 22.00
- Dzień dobry. - Dobry.
Pospałeś trochę?
- Tak, wyspałem się. - Tak?
PRACA – YUME, WALKA – HANA BUDOWA – KAI
- Jakie masz plany? - Idę na casting.
Do czego?
- Dzisiaj do sztuki. - Sztuki?
- Tak. - Brzmi świetnie.
- Chcesz śniadanie? - Serio?
- Częstuj się. - Dzięki.
Tylko nie mów, że niedobre.
Nie zniosę tego.
Jest pyszne.
Serio, bardzo dobre.
- Nie umiem kłamać. - Dobra.
Nie mów tak. Chcesz być aktorem.
- Racja. - Bądź pewny siebie.
- Jest naprawdę pyszne. - Tak? Dzięki.
- Guten morgen. - Dzień dobry.
- Co? - Guten morgen.
O niemiecki. Już nie pamiętam.
Już to mówiłeś i nie znałam tego.
„Dzień dobry” po niemiecku.
- Smacznego. - Skończył się ser.
- Zjedliśmy. - Nie lubisz sera?
Lubię, ale unikam kazeiny.
Gdzie pójdziemy zjeść w piątek?
Znalazłem knajpę z rybami, które każdy łowi dla siebie.
- Łowisz je? - Jest tam staw,
z którego łapiesz ryby i zanosisz je do kuchni.
- I filetują je? - Tak.
Niesamowite.
Planujesz spotkać się z Ryo?
Ma mecz w Boże Narodzenie
i zastanawiam się, czy pójść.
Chce, żebyś tam była?
Nie, to ja wyszłam z inicjatywą.
- Rozumiem. - Ale myśleliśmy o tym,
żeby spotkać się,
kiedy mecz się skończy.
Pogadam z nim, zanim zdecyduję.
Dzięki za posiłek. Lecę.
Mówiłam mu, że nie musimy od razu być razem na serio.
Możemy spróbować.
Zasugerowałaś okres próbny.
Jeśli ten pomysł mu się nie podoba,
to prawdopodobnie nie odwzajemnia uczuć.
Też tak myślę.
Udowodni tym, że mu na mnie nie zależy.
Gdy się od niego zdystansowałam,
zaczął odzywać się częściej.
Powiedział, że chce, bym została w Japonii.
- Serio? - Stwierdziłem, że to oczywiste.
„Oczywiste? Od kiedy?”
Skąd miałam to wiedzieć?
Nie powiedział ci tego wprost.
Czułam, jakby mnie rzucił.
- Pożegnaliśmy się. - Rozumiem.
A potem mówił, że powinniśmy być razem.
Tak to wyglądało. Teraz chyba rozumiem.
WRESTLERKA, LAT 22
ASPIRUJĄCY KOMIK, LAT 25
MODELKA, LAT 24
WŁAŚCICIEL FIRMY, LAT 30
MODELKA KOSTIUMÓW, LAT 24
STUDENT, LAT 22
GODZINA 9.00
- Dzień dobry. - Dobry.
Wcześnie wstałeś.
Rzadko mi się zdarza.
- O której wychodzisz? - Około 9.30.
- Ja muszę już iść. - Tak?
Serio, tak wcześnie?
- Muszę być... - Może herbaty?
- Herbaty? - Zdążysz?
- Mam pięć minut. - Dobra.
Zwykle wychodzisz tak wcześnie?
- Zwykle około 9.00. - O której idziesz spać?
Która to była? Pewnie dość wcześnie.
Rozumiem.
- Pracujesz w Shibuyi? - Tak.
Ja też. Chodźmy kiedyś na lunch.
- Chętnie. - W takim razie...
- Może następny poniedziałek? - Poniedziałek...
Mam czas.
- Świetnie. - Spoko.
- Jakieś miejsce w Shibuyi. - O której?
W południe albo o 13.00.
- Zależy od restauracji. - Tak.
- Dam znać, gdy wybiorę miejsce. - Dzięki.
- Zaprosisz mnie na profilu? - Jasne.
Nie mam cię.
Nikogo jeszcze nie mam.
Wiadomo.
- Znalazłam cię. Nito? - Tak.
- Ten portret jest idealny. - Prawda?
- To twój kot? - Tak.
Jaka rasa?
To dachowiec.
Czas ucieka. Już 9.00.
Muszę lecieć.
Wypiłam duszkiem.
- Smaczna herbata. - Dzięki, że wypiłaś.
Dzięki za herbatę.
- Lecę. - Miłego dnia.
Na razie.
- Rozmawiałaś z Szefem? - Tak, rano.
Ma biuro w Shibuyi.
Ja też. Umówiliśmy się na lunch.
W następny poniedziałek.
- Super. Cieszysz się? - Tak.
- Co tam? - Cześć wszystkim.
- Gdzie Kai? - W Kichijoji. Szef ma spotkanie.
Jak minął ci dzień?
- Jestem zmęczona. - Ryo się odzywał?
Tak, ale mało.
Poczekam do północy, może zadzwoni.
Jak nie, to pójdę spać.
Gdy poznałam Ryo, od razu mi się spodobał.
Zauroczyłam się nim.
Co sprawia, że ktoś się wam podoba?
Często zauroczenie wynika z przyjaźni.
Co jest przełomem?
- Nie wiem! - Jednego dnia jesteście parą?
Czasem pocałunki mnie zaskakiwały.
Gdzie?
W usta.
To zwróciło moją uwagę i spodobało mi się.
Podaj przykład.
Żułam gumę po wyjściu z restauracji.
- Odwoził mnie do domu. - Miło.
Powiedziałam, że chcę wyrzucić gumę.
Wyłożył rękę i powiedział: „Wyrzuć tutaj”.
- Miło. - Nagle mnie cmoknął, gdy wyplułam.
„Wyrzuć tutaj”. Coś takiego?
- Nie pamiętam dokładnie. - Masakra.
- Ciekawe. Całkiem sexy. - Tak było.
Nareszcie.
Ryo dzwoni.
- Wybaczcie. - W końcu.
- Na razie. - Zaraz wrócę.
Halo?
Masz już czas?
Leci na niego, tak?
Chcieli się spotkać w Wigilię.
Jeśli się spotkają, to będą parą, co nie?
Chyba tak...
Z pewnością, jeśli planujesz z kimś święta.
Zgadzam się.
Cześć...
- Jeszcze jesteście. - Tak.
Jak było?
Chyba przestanę.
- Spotykać się z nim? - Tak.
Co się stało?
Ma mecz w Boże Narodzenie, który kończy się wieczorem.
- Mecz koszykówki? - Tak.
Będzie zbyt zmęczony,
by być nagrywanym.
Chciałby się spotkać, gdyby nie było kamer?
Może po prostu nie chce być nagrywany?
Jeśli ekipy nie byłoby z wami, to chciałby?
Mówiąc, że jest zbyt zmęczony, by być nagrywanym...
myślisz, że chciałby się spotkać, gdyby nie było kamer?
Pokazuje swoje priorytety.
Mówił, że mu się podobam,
ale chyba nie za bardzo.
Nie zależy mu na mnie, żeby...
Nie wiem, co mówię.
Pewnie masz mętlik w głowie.
Podjęłam już decyzję.
Nie chcesz się z nim spotykać?
- Tak. - Rozumiem.
GODZINA 14.00
HATCHOBORI, TOKIO
WYDAWNICTWO HINODE
SESJA
- Zaczynajmy. - Prowadź.
SHION SUZUKI, 22 LATA STUDENT
2015: KOŃCZY LICEUM 2015: STUDIUJE EKONOMIĘ
Spójrz tam...
2016: WYGRYWA CASTING FINEBOYS
WOLNY OD 5 MIESIĘCY
Spójrz w obiektyw. Dzięki.
Działamy od 12 godzin.
Czas szybko leci.
- Jak się trzymasz? - Świetnie.
Spójrz w bok.
Pokaż profil.
- Wygląda super. - Mamy to.
KINSHICHO, TOKIO
Ten rok szybko zleciał.
- Już się kończy. - Masakra.
Chciałabym, żebyś miała adoratora.
WRESTLERKA, LAT 28
Ja też bym chciała.
Do świąt nic się nie wydarzy.
Chłopaki z domu nie zapraszają cię na randki?
- Jasne, że nie. - Szef albo Kai?
Przyjdą zobaczyć walkę.
Racja, mamy walkę w święta.
Nikt ci się nie podoba?
Dobrze mi się rozmawia z Kaiem.
Jest dobrym słuchaczem.
Ale chyba za dużo rozmawiamy.
Jesteśmy raczej przyjaciółmi.
- Tak mi się wydaje. - Zostałaś kumpelką, co?
Nie wiem, co do mnie czuje.
Ale ostatnio, gdy idąc ulicą, widzę chłopaka z długimi włosami,
zawszę myślę o Kaiu.
Gdy zauważę długie włosy, liczę, że to on.
Wszyscy z długimi włosami mi go przypominają.
SHIBUYA, TOKIO
RESTAURACJA RYBNA ZAUO
Wybacz spóźnienie.
- Jak tam? - Przepraszam. Miło cię widzieć.
- Jeszcze raz wybacz. - Nie szkodzi.
Głupio mi...
Powiesisz mój płaszcz? Dziękuję.
Świetne miejsce.
- To targ rybny. - Nieźle, co?
- To dorada? - Tak, chyba ta czerwona.
Czekaj. Złów, a ja złapię ją w sieć.
Mam!
- Gratuluję! - Ale współpraca!
No, świetna!
Udało nam się.
- Dobra robota. - Dzięki.
- Wygląda świetnie. - Dziękuję.
Uwaga! Oto dorada, którą Vivi przed chwilą złapała.
- Dzięki, wspólnie. - Tak, wspólnymi siłami.
Niedawno żyła.
Nie wierzę, że ją złapaliśmy.
- Jest taka świeża. - Tak.
Bardzo świeża.
Przepyszna.
Chciałem cię zapytać...
o czym rozmawiacie w pokoju dziewczyn?
Rozmawiamy o codziennych sprawach.
Jak mnie oceniacie?
- Nie mogę o tym rozmawiać! - Nie? Dobrze.
- Nie mogę mówić za kogoś innego. - Racja.
Co teraz czujesz wobec Ryo?
Ne chcę się z nim spotykać.
Tak?
Napisałam mu wiadomość.
Napisałam mu, że to dla mnie za trudne.
Po przeczytaniu jej nie naciskał na rozmowę.
Powiedział, że skoro tak zdecydowałam,
to żadne jego słowa nie wpłyną na mnie.
Nie chciał o tym pogadać?
Powiedział, że nigdy nie był w związku,
który byłby poważny lub znaczący.
Czyli woli unikać, zamiast znaleźć kompromis?
Chyba tak. Miał wiele oczekiwań.
Jakich?
Jeśli chcesz mi powiedzieć.
Główną wymówką było zmęczenie.
Zawsze był zmęczony, przed i po meczu.
- Kiedy... - Na ten temat, co?
- Na przykład. - Rozumiem. To bardzo ważne.
Często się to zdarzało.
- Rozumiem. - Zawsze jest zmęczony.
Może za trzy lata to się zmieni.
Za trzy lata?
Ustabilizuje swoje życie.
Też tak sądzę.
AOYAMA, TOKIO
WYPRODUKOWANO PRZEZ FRANKY’EGO
GODZINA 13.30
- Jak się masz? - Dobrze, a ty?
- Przyszedłeś z pracy? - Tak.
Piechotą. Też masz blisko?
- Kilka minut drogi stąd. - Serio? Super.
- Ile już minęło? - Mieszkam od tygodnia.
Kto ci się najbardziej spodobał?
Podpowiedz, nie będę naciskać.
- Chyba ty, Toshikun. - Serio?
Cieszę się.
- Rozumiem. - Lubię starszych mężczyzn.
Tak?
Brawo dla mnie za mój wiek.
Bywam niezdecydowana, więc wolę stanowczych ludzi.
Czaję. Takich, co wybiorą knajpę.
- Nie jestem wybredna w kwestii wyglądu. - Serio?
Nie chodziłaś z ładnymi chłopakami?
- Nie. - Serio? Super.
Dobrze dla mnie.
Ile lat mają kobiety, z którymi się umawiasz?
Chodziłem ze starszymi.
Gdy byłem młodszy. Nie to, że jestem już stary.
Ostatnio umawiam się z młodszymi.
- Zmieniłeś gust. - Tak, zmienił się z wiekiem.
Młodsze są ładniejsze.
Co chciałabyś przeżyć w Terrace House?
- Pojechać gdzieś. Masz prawko? - Tak.
- Pojedźmy gdzieś razem. - Chętnie.
- Może na Odaibę? - Brzmi super.
- Jest dość blisko. - Nie byłoby męczące.
Jak stoisz z czasem?
- Muszę powoli wracać. - Już czas.
Już czas...
Dziękuję.
- Ile ci wiszę? - Nie przejmuj się.
Nie trzeba.
- Na pewno? - Na sto procent.
Dzięki. Było przepyszne.
Cieszę się na wycieczkę.
Tak, pojedźmy.
Nocą.
- Lubię też snowboard. - Pamiętam, mówiłaś mi.
Co jest ciekawego na Hokkaido?
Sapporo jest świetne.
- W Susukino? - Susukino jest super.
Oprowadzisz mnie?
- Chętnie. - Serio?
- Często odwiedzam rodzinny dom. - Tak?
- Niedługo Nowy Rok. - Jadę wtedy do domu.
Jeżdżę tam raz w miesiącu.
Wezmę wolne, gdy znów tam pojedziesz.
Oprowadzę cię.
Pojedźmy na wycieczkę, a potem do Susukino.
- Tak. - Brzmi super.
Fajnie jest oglądać kogoś tak zdecydowanego.
- Dawno tego nie było! - Dynamicznie.
Gdy Szef pojawia się na ekranie, Meichan jest rozanielona.
Zaczyna się ekscytować.
Powiedziałaś nawet, że go kochasz.
Kiedy ci się spodobał?
Kiedy mówi, jego policzek się unosi.
Brew też.
- Robi tak? - To mi się spodobało.
To dla ciebie urzekające...
czy może podniecające?
Chcę się z niego nabijać:
„Hej, znów uniosłeś brew”.
Zachowuje się jak mega przystojniak.
Uwielbiam moment, w którym mówiła, że nie zwraca uwagi na wygląd.
A on to: „Ale ulga”.
- Powiedział: „Dobrze dla mnie”. - Tak.
Wiadomo, że czekał na jej ripostę.
Dokładnie.
Jest pewny siebie i nic go nie zniechęca.
Gdy widzisz kogoś w pośpiechu,
- nie proponujesz herbaty. - Kto tak robi?
Jest bardzo oryginalny.
A Yume jest miła i przytaknie na każdą jego sugestię.
Zgadza się.
Zakocha się w nim, jeśli będzie tak stanowczy.
To podejście będzie skuteczne.
Też tak myślę.
- Chce odwiedzić jej rodzinne strony. - Szalone.
Rozmawiali o tym, ale nic nie planowali.
- Myślę, że to zrobi. - Nie zdziwiłbym się.
Raczej się nie wycofa.
Może będzie nazywać jej tatę „ojcem”.
Tak.
Przedstawi się jako Toshiyuki.
Jej ojciec odbierze ich z lotniska Chitose, a on...
Tak przywita ojca?
Powita go gestem skrętnej broni.
Skrętna broń Toshiego.
Co za supermoc.
Skupiliśmy się na relacji między Yume i Szefem.
- Ale są też inne sytuacje. - Jak ta z Vivi i Ryo.
Kiedy był jeszcze w programie,
nie chciał z nią być, aby skupili się na swoich marzeniach.
Bał się, że zaburzy jej plany.
Zerwał z nią z dobrych powodów.
Dogadali się i rozeszli.
Ale gdy przestał być nagrywany,
zadzwonił do niej i powiedział, że chce, by została w Japonii.
To dało Vivi nadzieję i znów zaczęli się spotykać.
Rozmawiali o randce w święta.
Vivi wspomniała o tym, że będą nagrywani.
Nagle stał się bardzo zajęty po meczu.
Zbyt zmęczony.
Żal, jaki mam do niego przez cały czas,
wynika właśnie z takiego zachowania.
Gdyby Ryo był kobietą,
pewnie miałby chwiejne nastroje podczas okresu.
To nie ma sensu.
Wydaje mi się, że wie, co robi.
Nie chce pokazywać uczuć przed kamerą.
Nawet przed odejściem powiedział,
że nie miał zamiaru się zakochiwać.
Chciał jedynie wypromować koszykówkę.
To dziwne, że inicjował kontakt mimo tych zamiarów.
Pewnie pragnie luźnego związku.
Nie chce niczego poważnego.
Mają za sobą pocałunek.
Czy coś stało się w jego przeszłości,
- że tak boi się miłości? - Ktoś go skrzywdził?
Może krąży nad nim widmo tego związku?
Może woli, gdy kobiety o niego zabiegają.
A może walczył o miłość i został porzucony,
więc boi się inicjować związki. Oby tak było.
- Oby miał powód. - Może coś przepracowuje.
Jeśli mam rację, to jest okropną osobą.
Natomiast Hana potrzebuje więcej uwagi.
Możliwe, że Kai jej to zapewni,
ale ona sądzi, że to przyjaźń.
Ale skoro myśli o nim cały dzień, to może jest zakochana?
Jeśli spróbowałby się do niej zbliżyć,
może przybliżyć swój policzek do jej twarzy.
- Hana wpadłaby po uszy. - Może.
Uwiedzie ją, gdy pokaże się z bardziej męskiej strony.
Może pocałunek znienacka?
Zmniejszenie między nimi dystansu
wystarczy, by poczuła do niego coś więcej.
Kai ma jeszcze szansę?
Z pewnością.
OTSUKA, TOKIO
PIWIARNIA I SKLEP PIWNY TITANS
Dzięki za przyjście na open mic w Titans.
Powitajcie Kaia!
Używamy słów, co nie?
Aby komunikować się z innymi i wyrazić uczucia.
Ale czasami słowa mogą być...
powiedzmy, że manipulujące.
Wiecie, w marketingu
wykorzystują różne słowa, by wzbudzić w nas jakieś uczucia.
Jak „premium”. Bez przerwy widać słowo „premium”.
Jest wszędzie.
Sprawia, że czujemy się...
dobrze, luksusowo, bogato, co nie?
Czujemy się dobrze.
Byłem ostatnio w Domino's.
Widziałem baner z napisem:
„Ręcznie robiony koktajl truskawkowy premium”.
Oczywiście zamówiłem.
To nie ma... Wyjaśnię wam.
Banan to tak naprawdę owoc leśny.
Taka prawda.
Poważnie. Tak, to dziwne.
Ale truskawki nie są owocami leśnymi.
Dziwne, co nie?
Po pierwsze, to dziwne.
Truskawka przecież rośnie w lesie.
Więc jeśli banan jest owocem leśnym,
a truskawki nie...
i nie zawierają kofeiny,
to czym one, kurwa, są?
Co my jemy?
Babka truskawkowa? To tylko babka.
A nawet nie babka, bo nie tylko one je robią.
To ciasto nie ma żadnego sensu.
Czynimy produkty czymś, czym nie są.
Podam wam przykład.
Zamiast „ręcznie robionego koktajlu truskawkowego premium”,
mówmy po prostu koktajl.
Babkę truskawkową nazwijmy po prostu ciastem.
A Big Maca
nazwijmy średniej wielkości burgerem.
Do tego się one sprowadzają.
Powinniśmy coś zmienić, żeby było nam łatwiej
żyć na tym świecie i tym samym przyjemniej.
Dzięki wielkie.
Dziękuję.
Dzięki, Kai. Dzięki.
Jakiś czas temu totalnie zawaliłem występ.
Dzisiejszy się udał.
Dałem radę.
- Jestem w połowie drogi. - Serio?
- Fajnie było. - Chętnie go zobaczę.
- Następny jest w styczniu. - Muszę czekać? Dobrze.
Trzymam cię za słowo.
- Tak? - Musi się odbyć.
- Dobra. - Chcę podszlifować angielski.
Jak u ciebie?
U mnie?
Podoba mi się Yume.
- Lecisz na nią? - Bardzo.
Bardzo, tak?
Jaka jest?
Mamy podobną energię.
Lubi się dobrze bawić.
Tak mi się wydaje.
Czuję się przy niej swobodnie.
Możesz być sobą, tak?
Czas na kabedon?
To zbyt ryzykowne.
Boję się reakcji, gdy nie wyjdzie.
Nie myśl tak.
Może spróbuj tego z Haną?
Ja?
Kabedon na imprezie świątecznej.
- Na imprezie świątecznej? - W pokoju zabaw.
To takie agresywne.
Zaproś ją do pokoju zabaw, żeby ją wybadać.
Racja.
O co mam ją spytać?
Po prostu: „Co o mnie myślisz?”.
Wprost o mnie?
To dość bezpośrednie.
Nie warto owijać w bawełnę
- podczas takich rozmów. - Jasne.
Dajmy też tę zakręconą.
Tę? Dobry pomysł.
- Wygląda dobrze, co nie? - Tak, świetnie.
- Chcesz nam pomóc? - Zacznę od tych.
Dobry pomysł.
- Ładnie się błyszczy. - Wygląda super.
Pierwszy raz robimy coś razem.
- Tego oczekiwałem od programu. - Aktywności w grupie.
Świetnie się bawię.
Zapalmy światełka.
Możemy je spakować.
O proszę!
- Super. - Świątecznie.
Świetnie.
- Dajmy jeszcze więcej ozdób. - Tak.
Prawie gotowa.
- Wygląda świetnie. - Wspaniale.
Bardzo stylowo.
- Wystarczy? - Wygląda super.
- Ale zleciało. - Fajnie było.
Hana dała dziś czadu.
Wygrała?
WRESTLING – NIINO, YUME, SHION
Skończył im się czas. Był remis.
Dobrze się bawisz, Shion?
Tak, oglądałem dziś Terrace House.
- Ostatni odcinek? - Widziałem twoją stanowczą stronę.
- Moją? - Jego?
Zainspirowałeś mnie do umawiania się na randki.
- Z kim? - Zainspirowany stanowczością?
Chcę zaprosić Yume na randkę.
Zapalimy świeczki?
Tak.
- Tak. - Wygląda świetnie.
Wznieśmy toast.
- Dobrze. - Dzięki.
- Mów, Vivi.
Po pierwsze, witajcie w Terrace House.
Nie świętowaliśmy waszego przybycia.
To wasza impreza powitalna.
Chętnie was bliżej poznam.
- Zaprzyjaźnijmy się. - Tak!
- Wesołych świąt. - Wesołych świąt.
To zupa kalafiorowa.
Przepyszna.
- Bez glutenu i kazeiny. - Serio? Super.
- Jest pyszna. - Uzależnia.
- Serio? Dzięki. - Pychota.
- Wróciłam. - Cześć.
- Mamy choinkę. - Świetna robota.
Tęskniłam za tobą, Hana. Co u ciebie?
Świetnie.
Wyglądałaś super.
- Jak tylko weszłaś. - Było idealnie.
- Dzięki, bardzo się cieszę. - Jak prawdziwa gwiazda.
- Osiągniesz sukces. - Nieźle, co?
Będziemy walczyć w Tokyo Dome.
Serio?
- Wspaniale. - Wystąpią tylko niektórzy.
Jutro w południe dowiem się, czy się dostałam.
- Musisz się stresować! - Serce mi wali.
Bardzo stresujące.
Dobra robota.
- Różowy ci pasuje. - Dzięki.
- Smacznego. - Smacznego. Wspaniale.
Zagrajmy w łatwą grę.
Wyciągnij kartę, ale nie patrz.
Już spojrzałam.
Bardzo prosta gra.
Śmieję się jak Pako Hayashiya.
- Głupota. - Odwróćcie, gdy powiem.
Gotowi, start.
- Tak! - Vivi, ciągle przegrywasz.
Racja. Pokaż kartę, Vivi.
- Co masz? - „Osoba po lewej dmucha ci w ucho”.
Nie wierzę.
- Czekaj... - Co to ma być?
- I co? - Dmuchnę ci w ucho.
Pogadamy w pokoju zabaw?
Chcesz? Jasne.
- Naprawdę to robimy? - Wybacz, że cię porywam.
- Bierzemy szklanki? - Która jest twoja?
- Chyba koniec gry. - Nie wytrzymam!
- Zrobiłeś to? - Nie byłem tam.
- Gdzie idziecie? - Zobaczmy go.
- Gdzie jest? - Tędy?
Nie, czekaj...
Dobra, byle szybko.
O co chodzi w tej grze?
- Co tam? - O co chodzi?
Co jest? Chcesz coś powiedzieć?
Chcę z tobą pogadać, Hana.
O co chodzi?
Czemu się rozdzielamy?
- Pokój zabaw wolny? - Nie, oni tam poszli.
- Shion i Yume tam są? - Tak.
- Chodźmy do pokoju chłopaków. - Dobrze.
Patrzcie.
Co on kombinuje?
Straszne!
Podsłuchuje.
Nie wierzę...
- Spotkałaś się z Szefem? - Byliśmy na lunchu.
Podczas naszych przerw.
- Dobrze się bawiłaś? - Tak.
- Byliście w Omotesando? - Niedaleko.
- Lunch, tak? - Tak.
Brzmi fajnie.
Wychodziłeś z kimś?
Nie.
Mam czas w porze lunchu. Możemy się spotkać.
- Jak będziemy mieć czas. - Jasne.
Zimno tutaj.
- Gdzie siadamy? - Może tutaj.
Włączę grzejnik.
Co tam?
No więc...
byliśmy na kolacji i na trampolinach.
Było super.
Prawie umarłam ze śmiechu na trampolinach.
W związku z tym...
wiem, że lubię spędzać z tobą czas.
I...
Bardzo mi się podobasz.
No więc...
Czerwienię się.
Chciałem cię zapytać,
co o mnie myślisz.
Chciałbym wiedzieć.
Bądź szczera.
Przeszywasz mnie wzrokiem.
Jeszcze niedawno byłeś dobrym kumplem,
sądziłam, że to wszystko. Ale ostatnio...
byłam...
trochę...
No więc...
Co jest?
Krępuję się.
Moje uczucia zmieniły się...
odkąd... Nie mogę.
Pomocy!
Zmieniły się, odkąd...
Naprawdę nie mogę.
- Zmieniły się? - Czuję coś innego.
Coś lepszego?
Tak.
Wybacz, nie umiem się wyrazić.
Nie martw się, bądź sobą.
Sądziłam, że widzisz we mnie kumpelę.
Rozumiem.
Krępowało mnie to, ale starałam się tego nie pokazać.
- Chciałaś to ukryć? - Tak.
Patrzysz na mnie teraz?
Jasne, że tak.
Masz ładne oczy.
- Nikt mi tego nie mówił. - Niemożliwe.
Zawsze tak uważałam.
Są takie lśniące.
Tak?
Błyszczą.
Serio?
Pracuję nad twoim portretem.
Jest śliczny.
Już mi się podoba.
Chętnie powieszę go w pokoju.
Spotkajmy się niedługo.
- Chętnie. - Tylko ty i ja.
Bardzo chętnie.
- Mam sporo pomysłów na randki. - Jakich?
Spacer nad rzeką, oglądanie gwiazd...
Wypad do oceanarium.
- Sporo. - Spacer po lesie.
Zbieranie truskawek.
- Brzmi fajnie. - Wypad do zoo.
Jest tego trochę.
Będziemy często wychodzić.
- Pracujesz jutro? - Tak.
Mam pracę, potem wracam do domu.
Ugotujmy coś razem.
Razem?
Nie umiem, jesteś pewien?
Ja też nie, dlatego będzie fajnie.
Super. Kiedy masz zajęcia z aktorstwa?
Jutro wracam po 21.
- Więc jutro nie. - Pojutrze?
Jestem umówiona ze znajomymi.
- A potem jadę do domu. - Tak?
Musimy zaczekać do kolejnego roku.
- Najlepiej zróbmy kolację. - Dobrze.
- Umówmy się. - Będzie super.
Tak.
Co on sobie myśli?!
Czemu tam stoi?
Jakby chciał przyłapać dziewczynę na zdradzie.
To było dziwne.
Co to za mina?
- Oszalała. - Czemu trzyma ręce w kieszeniach?
I opiera się o ścianę.
Ciężko pewnie mu słuchać,
jak dziewczyna, którą lubi, bawi się z innym.
- Też bym tak robił. - Ale on podsłuchiwał.
Naśladuje Takuyę Kimurę z serialu Pride.
- Stoi podobnie. - Myśli, że to seksowne.
Faktycznie naśladuje Kimurę.
Wpływ Kimury na społeczeństwo
był tak wielki, że wciąż go czasami widzimy.
- Musi być mu ciężko. - Chciałby im przeszkodzić.
- Walczy ze sobą. - Rozumiem, ale...
Nie umie zadziałać.
Inny mężczyzna zagraża jego kiełkującej relacji,
więc musi stać się tragicznym protagonistą.
- Ale Kai i Hana! - Co za moment!
- Gratulacje. - To było słodkie.
O taki program walczymy.
- Właśnie. - To było świetne.
Aż się serce raduje.
Hana zareagowała jak nastolatka.
- Wciąż ukrywała twarz. - Dawno tego nie było.
Podoba mi się to, jak rozwija się ich relacja.
To świetne!
Zaczęli jako znajomi, a teraz stali się parą.
„Bądź sobą, Hana”.
- To było super. - Świetne.
Tak odmienne od tego przyczajonego potwora.
To nie potwór, tylko człowiek.
- Człowiek! - Szef naprawdę rządzi.
Zaczynam lubić Toshiyukiego.
W międzyczasie
Shion obserwował aktywność Szefa.
Zobaczył, że Yume będzie Szefa, jeśli on nic nie zrobi.
- To jego zasługa. - Tak.
Dobrze, że wymyślił tę grę.
- To było świetne. - Co za intuicja.
Naprawdę proaktywna sugestia.
Najlepsze było to, że ludzie nie byli zbyt wczuci,
więc zaczęli szybko się nudzić.
Potem zaczęli wychodzić parami,
a on koniecznie chciał dokończyć chociaż pierwszą rundę
i dmuchnął w ucho Vivi.
Z całej siły.
Reszta nie chciała już grać.
Musiał dokończyć.
CEO musi mieć taki upór.
- Dzięki, Szefie. - Dzięki.
- Świetny starszy brat. - Jest super.
GODZINA 2.00
Co?
- Co ty? - Cześć.
- Co tu robisz? - Chodźmy do pokoju zabaw.
- Czekałem na ciebie. - Tak?
- Wybacz. - Chodźmy.
No chodź.
- Dużo piłeś? - Tak.
Właśnie czuję.
- Jesteś pijany? - Tak.
- Strasznie. - Nie wiedziałam.
Jestem.
Szalony dzień.
Tak?
Jedźmy jutro na przejażdżkę.
Z chęcią.
- Nocą? - Tak.
Mam czas.
- To pojedziemy. - Na Odaibę?
Lub w jakieś miejsce z dekoracjami.
Brzmi świetnie. Jestem za.
- Zróbmy to. - Od której masz czas?
Wrócę około 17.00.
Odbiorę cię z pracy.
Przyjedziesz?
- Serio? - Będę twoim szoferem.
Super.
- Zrobimy sobie nocną jazdę. - Tak.
Przytrzymasz mi nogi? Chcę zrobić brzuszki.
Co? Teraz?
Alkohol zacznie szybciej krążyć w żyłach.
- Zrobię kilka. - Robisz je codziennie?
Co się tu dzieje? Masakra.
Świetnie. Czuję, jak piecze.
Będziesz strasznie pijany.
Naprawdę piecze.
Nie mogę.
Ale czemu?
- Jak muły? - Świetnie.
Piękne uczucie.
Napisy: Krzysztof Zając